ولادت حضرت ابوالفضل (ع) و روز جانباز مبارک باد
چهارم شعبان، سالروز ولادت با سعادت قمربنی هاشم، حضرت ابوالفضل علیه السلام روز جانباز مبارک باد
حضرت عباس علیه السلام فرزند امیرالمؤمنین علی علیه السلام در چهارمین روز از شعبان سال ۲۶ هجری قمری، در مدینه، دیده به جهان گشود.
مادر گرامی آن حضرت ام البنین نام داشت که پس از وفات حضرت فاطمه (س)، افتخار همسری حضرت علی (ع) را یافت.
حضرت ابوالفضل (ع) در کنار پدری همچون حضرت علی (ع) و برادرانی، چون امام حسن (ع) و امام حسین (ع)، به کسب فیوضات علمی و معنوی پرداخت.
«ای عقیل، تو عالم به انساب عربی. زنی برای من اختیار کن که مرا فرزندی بیاورد که فحل و فارس عرب باشد». این فرموده حضرت علی علیه السلام است به برادر خویش و او دختری از قبیله کلاب را معرفی می کند که: «شجاع تر از پدران او در عرب نبوده» و عباس بن علی بن ابی طالب، چهارمین فرزند حضرت علی علیه السلام و نخستین ثمره ازدواج ایشان با فاطمه دختر حزام بن خالد از قبیله کلاب متولد می شود و مادرش به یمن تولد پسران دیگرش، جعفر، عون و عثمان، به امّ البنین شهرت می یابد و شاید به میمنت شهادت هر چهار فرزند در رکاب امام حسین علیه السلام در روز عاشورا، این لقب برایش ماندگار می شود، که اگر بنوّت و پسری معنا دارد، اینجا باید معنای خویش را بازیابد.
نام زیبای حضرت اباالفضل علیه السلام که گفته یا شنیده می شود، «برادری» را در یادها زنده می کند: «خدا رحمت کند عمویم عباس را که برادر را بر خود ایثار کرد» و این سخن گرامی زینت عبادت امام سجاد علیه السلام است که برادری عباس را مثال زدنی خوانده است.
منابع بسیاری، خبر از قد و قامت بلند و توان جسمی بالای حضرت عباس علیه السلام داده اند؛ به گونه ای که آورده اند: «کانَ العَبَّاسُ علیه السلام رَجُلاً وَسِیماً جَسِیماً جَمِیلاً وَ یرْکبُ الفَرَسَ المُطَّهَمَ وَ رِجْلاهُ تَخُطَّانِ فِی الأرِض؛ عباس علیه السلام مردی زیبا، تنومند و آراسته بود که هر گاه بر اسب تناوری سوار می شد، پاهایش به زمین می رسید». (مجلسی، جلاء العیون: 678)
اما مقام معظم رهبری پس از بیان فضایل حضرت عباس علیه السلام می فرمایند: «ارزش اباالفضل علیه السلام در اینهاست، نه در قد رشید که خیلی در دنیا هست؛ ورزش کاران زیبایی اندام که خیلی در این دنیا هستند. اینها که در معیار معنوی ارزش نیست». (سخنرانی مقام معظم رهبری در دیدار با شاعران و مداحان اهل بیت در تاریخ 5 مرداد 1384)
آری، ادب عباس است که این جوان جسیم جمیل را چند قدم پشت سر امامش نگاه می دارد، تا سایه قدّ رشیدش ابری سیاه بر خورشید نباشد. خود را پشت خورشید گم می کند و به واسطه همین گم شدن در خورشید است که در تاریخ تشیع برای همیشه یادگار می ماند.
و اگر چه اینها همه هست، اما همه اش این نیست. ولادت بابرکت عباس، در شهادت بی بدیل او معنا می شود؛ شهیدی از جنس آب و عطش. آنچه عباس را عباس کرد، تنها برادری اش نبود؛ چرا که در همان صحرا، برادران دیگر نیز برادری شان را اثبات کردند و در هماره تاریخ همواره این اتفاق افتاده است؛ بلکه راز اباالفضل شدن و عباسی بودن، بصیرت، امام شناسی و ولایت مداری عباس بود. آنچه عباس را ابالفضل کرده است، این نبود که «عباس دو فرزند پسر به نام فضل و عبیدالله داشت»، بلکه او اساس و ریشه فضیلت ها و برتری هایی بود که در کمتر کسی دیده می شود.
نماد اقتدار حسین علیه السلام اجازه میدان ندارد تا در همیشه تاریخ بماند که: مطیع و رهروی واقعی امام و ولی امر، کسی است که داشته هایش را زمین گذاشته و مطیع آنچه باشد که رهبرش از او می خواهد و به آن خشنود می شود؛ و اگر خودش بی تاب رفتن و جنگیدن و دفاع از حریم و حرمت معصوم است، فقط بشنود که: «شما اگر بتوانید برای طفلان تشنه آب بیاورید» و او فقط بگوید: «چشم مولای من!»
در مورد لقب حضرت عباس گفته اند: لقب مشهور ایشان «قمر بنی هاشم» بود که به سبب رشادت فوق العاده و سیمای زیبایی که داشت، بدین لقب مشهور شد؛ حتی کسانی که شیعه نیستند، به علت زیبایی و مهابت چهره حضرت عباس علیه السلام او را بدین نام می خوانند.
و چرا همچون قمری در آسمان علم و معرفت فرزندان هاشم ندرخشد؛ کسی که توفیق آن را یافت که از محضر چهار معصوم بهره مند شود. پدر والامقام ایشان حضرت امیرمؤمنان علی علیه السلام، امام حسن علیه السلام، امام حسین علیه السلام و همچنین امام سجاد علیه السلام. اگرچه آن بزرگوار از امام سجاد علیه السلام حدود دوازده سال بزرگ تر بود، آب معرفت از آبشخور مکتب ولایت و مهد امامت نوشیده بود و با سرمه علم و معرفت عاری از خطای معصوم بصیرت یافته بود؛ این است که خود را فدایی حسین علیه السلام و فرزندانش می خواند.
لقب های حضرتش عبارت اند از: باب الحوائج، سقا، سپهسالار، پرچمدار (حامل اللواء)، اطلس (شجاع)، قمر بنی هاشم، طیار (پرواز کننده در فضای قدس و درجات و مقامات عالی بهشت)، المُستجار (منجی و نجات دهنده)، العبد الصالح (چنان که در زیارت او می خوانیم «السلام علیک ایها العبد الصالح المطیع لله و لرسوله»)، حامی الضعیفه (به معنای حامی بانوان است؛ به ویژه در نقشی که در دفاع از بانوان حرم و اهل بیت نبوت بر عهده داشت).
اما این عبد صالح خداوندی، حامل لوای مظلومیت حسین علیه السلام و پرچمدار ولایت مطلقه ای است که از او مُستجار ساخته است، و اگر تشنگان بصیرت آب حیات می خواهند، از دستان بریده سقا بنوشند، و هر هاشمی تباری که نور معرفت می خواهد، از قمرش عباس طلب کند. اوست که در ظلّ معصوم، باب الحوائج شده است، و نه تنها حامی مردان مستضعف است، که دفاع از حریم حرمت و حجاب بانوان نیز به عباس سپرده شده است.
هر گل که شکفته شد گل یاس نشد
هر سنگ درخشنده که الماس نشد
آمد به جهان فزون علمدار سپاه
در رتبه کسی حضرت عباس نشد
انتهای پیام/
نظر دهید